Chocolatte
Love^^sick 32
LOVE SICK 32
”ไม่เป็นไร.... เราไปจากที่นี่กันเถอะ” ทุกอย่างเหมือนหยุดชะงักลง สิ่งที่พูดก็ราวกับจะตอกย้ำว่าว่า ”ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” เสียแล้ว
“ถ้ามันเจ็บมาก เราก็ตัดมันไปเลยดีกว่า คาเมะจะยอมลำบาก เพื่อที่พีจังจะไม่เจ็บปวดอีก คาเมะยอม” ทั้งที่พูดออกไปแบบนั้น ก็ทำให้เจ็บในหัวใจอยู่แปลบๆ
ชั้นก็หนีความรักมา……
แต่มันก็ยังเจ็บปวด
ความรักนั้น.........มันไม่เคยหายไปจากใจเลย
ก็ยังเจ็บปวดอยู่ทุกครั้งที่นึกถึง
และคงจะ.........เจ็บปวดตลอดไป
”พรุ่งนี้ เราไปกันนะ กลับบ้านเรากัน” ร่างโปร่งได้แต่พยักน่ารัก ตอนนี้เค้าไม่อยากเห็นไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น มันเจ็บเกินไป ถึงแม้จะเคยเตรียมใจยอมรับมันแล้วก็ตาม
พรุ่งนี้ จะเป็นการตัดสินแล้ว
ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยออกมา
แล้วเมื่อนั้น เค้าจะจากไป
ไปจากความเจ็บปวดแบบนี้สักที
......................
..............................
ห้องโถงใหญ่ เงียบเชียบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่
หากแต่ บุคคลทั้งสาม กำลังเริ่มบทสนทนาอันขุ่นมัวนี้
”สวัสดีครับ คุณผู้หญิง และคุณเอริ” ร่างโปร่งยิ้มให้หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของยูอิจิ ร่างโปร่งเป็นคนเปิดประเด็นของวัน
”วันนี้ ผมจะไปจากที่นี่ สำหรับคุณเอริ ผมมีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำก่อนไป” ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง หญิงวัยกลางคนมองอย่างเหยียดๆ ต่างจากหญิงสาวที่ยังคงมองด้วยความสงสัย
”ผมขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ได้หวังว่าคุณจะให้อภัย คุณยูอิจิน่ะ.......” ในใจของยามะเต้นไม่เป็นส่ำ กับสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้ไป
”คุณยูอิจิ? ทำไมหรอคะ” หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้ ในตาแววนั้นมีแต่ความสงสัย ถึงแม้ยามะไม่อยากให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องมารับรู้เลยด้วยก็ตาม
”คุณยูอิจิเป็นชู้กับผม ผมขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้กับคุณ ผมแค่อยากจะบอกคุณไว้ ขอโทษจริงๆครับ” ยามะโค้งตัวจนสุด ใจที่เต้นตึกตัก ทำให้ไม่สามารถกล่าวอะไรไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว
ใบหน้าหญิงสาวแปลกไปจากเดิมโดยทันที รวมกระทั่งหญิงกลางคนด้วยเช่นกัน แต่หญิงกลางคนแสดงออกได้ว่าโกรธมากเพียงใด เมื่อสิ่งที่ปกปิดสะใภ้มานานถูกเปิดเผย
”ส่วนคุณผู้หญิง ผมขอสารภาพว่าที่ผมบอกว่ารักยูนั้น มันเป็นเรื่องโกหก ที่ผมรัก คือเงินของคุณยูครับ ผมขอโทษด้วยจริงๆ” ร่างโปร่งโค้งตัวให้หญิงกลางคนด้วยอีกครั้ง
”ชั้นดูไม่ผิดเลยจริงๆ คราวนี้แกจะเอาเท่าไหร่ล่ะ ฮึ” หญิงกลางคนมองด้วยสายตาเหยียดๆ ต่างกันที่แววตาของร่างโปร่งมันดูเจ็บปวด ที่ต้องพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจ
”เท่าที่คุณนายต้องการ ผมแค่ต้องการเท่าที่ให้ผมได้ตั้งตัวกับเพื่อนและลูกๆของเค้าเท่านั้นครับ” ไม่นานนัก ซองสีขาวถูกยื่นมาตรงหน้า ยามะไม่ลังเลที่จะรับมันไว้เลยแม้แต่นิด
”ผมลาเลยนะครับ” โค้งครั้งสุดท้ายนี้ คงเป็นทั้งคำขอโทษและขอบคุณจากร่างโปร่งนี้ ยามะหันกลับออกจากห้องโถงไปช้า ไม่นานนัก ห้องก็เหลือเพียงหญิงทั้งสองคน
……………..
…………………….
”คาเมะ เราไปกันเถอะ” ร่างเล็กในห้องขาวสะอาด ข้าวของที่เคยวางไว้ ถูกเก็บเรียบเรียงลงกระเป๋าสองใบใหญ่ ในอ้อมแขนของเพื่อนตัวเล็ก มือร่างของเด็กทารกหลับตาพริ้ม ปากกระจับขยับน้อยๆ ราวกับกำลังฝันหวาน
”พีจังจะไปยังไงล่ะ เอางี้ละกัน เดี๋ยวพีจังเอาของลงไปก่อนนะ แล้วค่อยขึ้นมาพาเรากับลูกไปอีกที ดีมั้ย?” เสียงตอบตกลงจากเพื่อนรักอีกคน ไม่นานนัก ข้าวของก็ถูกนำออกไปจากห้องดังกล่าว ตามด้วยเสียงปิดประตู
ร่างเล็กจมสู่ความโศกเศร้าอีกครั้ง
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องเป็นอย่างนี้
ความเจ็บปวดจะหวนกลับมา
เมื่อไม่มีใครอยู่เคียงข้าง
เป็นแบบนี้ตลอดมา
หากปล่อยให้เค้าอยู่คนเดียว
ความเจ็บปวดก็จะคลืบคลานมา.....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถึงแม้ตาของร่างบางจะไม่สามารถมองเห็นได้แล้ว แต่แววตานั้นก็ยังคงความเศร้าหมองไม่เคยเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย
.......................
............................
”คาเมะ ไปกันเถอะ” เพื่อนรักทั้งสองช่วยกันอุ้มเด็กตัวเล็กไว้คนละข้าง มืออีกข้างของยามะพยุงเพื่อนตัวเล็กออกจากห้องไป
จบแล้วสินะ
ห้องนี้....จะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว
จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที
ลาก่อน.......ยูอิจิ
สองเพื่อนรักค่อยๆก้าวออกจากบ้านหลังใหญ่ไปตามทางเดินที่ทอดยาวจากตัวบ้าน ค่อนข้างจะลำบากเล็กน้อย ทั้งของสัมภาระ แล้วเจ้าตัวเล็กสองตัวน่ะ
ทันทีที่แทกซี่ขึ้นรับร่างแบบบางทั้งสองไป จุดหมายปลายทางก็ถูกกำหนดขึ้นทันที ที่ๆอยู่แล้วอบอุ่นที่สุด ที่ๆทั้งสองจากมา
”ขอโทษนะ พีจังทำให้คาเมะต้องลำบากไปด้งย อึก” น้ำตาที่อดกลั้นไว้ ถูกปล่อยออกมาอย่างเหลืออด
ไม่มีใครรู้หรอก สายตาของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของคนที่รักนั้น มองมาอย่างไร สายตาที่เจ็บปวดไม่ต่างกัน แววตาผิดหวัง
ร่างโปร่งรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ตัวเองเคยพบ ดวงตาผิดหวังและปวดร้าว เมื่อโดนหักหลัง เหมือนแววตาของยูอิจิไม่มีผิดเลย
หากเค้ายังฝืนอยู่ในบ้านหลังนั้นต่อไป เค้าเองคงเป็นคนทำลายครอบครัวของคนนั้นเป็นแน่
”อย่าคิดมากสิ เราเป็นเพื่อนรักกันนะ พีจังน่ะ ช่วยคาเมะไว้มากกว่าอีกด้วยซ้ำ อึก”
จะปลอบใจเพื่อนรักตนเสียหน่อย กลับร้องไห้เสียเอง ความทรงจำที่ปวดร้าวก็กลับมาอีกครั้ง
เหมือนตอกย้ำความเจ็บปวด
ใจที่เจ็บปวดและยังระลึกถึงตลอดเวลา
มันทำให้รู้สึกทรมานขนาดนี้เลยหรอ?
................................
......................................
บ้านหลังเดิม กลิ่นไอเดิมๆ หากแต่เงียบเหงาวังเวง ภายนอกดูเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งฝุ่นเอย อะไรเอย
แต่ภายใน ที่ครั้งหนึ่ง ร่างโปร่งได้กลับมาทำความสะอาดหามรุ่งหามค่ำจนน่าอยู่
“คิดถึงที่นี่จัง”
เสียงเล็กกล่าวเบาๆ ลมหายใจถูกสูดลึกเข้าเต็มปอดของร่างเล็ก ถึงมองไม่เห็น แต่ไออุ่นนี้มันสัมผัสได้ ถึงที่นี่จะไม่สามารถทำให้ลืมเรื่องเจ็บปวดได้ แต่เค้าก็หวังว่าความอบอุ่นในรูปแบบความรักของเพื่อน จะบรรเทามันได้ ไม่มากก็น้อย อย่างแน่นอน
”คาเมะไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวพีจังจัดของให้นะ”
มือโปร่งพยุงร่างเพื่อนรักให้กลับเข้าห้องที่ไม่ได้เข้ามานาน ห้อง ที่มีป้ายชื่อ ”คาเมะ” มือของทั้งสองยังคงอุ้มตัวเล็กไว้คนละข้าง การเดินของคาเมะค่อนข้างช้าเล็กน้อย ไหนจะต้องคอยระวังไม่ให้สะดุด และทารกตัวน้อยในมืออีก
”ไหวมั้ยคาเมะ?”
ร่างบางพยักหน้าตอบรับ ในโลกที่มืดมิดมันน่ากลัวเสียเหลือเกิน เหมือนผู้คนได้ตายจาก ไม่มีคนคอยอยู่เคียงข้าง และมักจะทำให้เสียกำลังใจได้ง่าย
”ถ้ามีอะไร ตะโกนดังๆเลยนะ พีจังขอไปเก็บของก่อน เสร็จแล้วจะรีบมา”
เสียงประตูปิดลงอย่างเงียบๆ ในห้องที่มีเพียงแค่ร่างบอบบาง และเด็กน้อยทั้งสอง บนเตียงขนาดธรรมดา แม้ไม่ใหญ่โตเท่าบ้านหลังเก่า แต่มันก็ทำให้มีความสุขได้เช่นกัน
”อยู่ที่นี่กับคาเมะนะ คาเมะจะดูแลให้ดีที่สุดเลย”
มือเล็กลูกไล้ไปตามใบหน้าและจับมือของทารกทั้งสองไว้มั่น ดวงตาที่หมดแววกลับมีกำลังใจมากขึ้น เพราะมีร่างเล็กทั้งสองคอยเป็นกำลังใจ และ ตัวแทนใครบางคน....
ในวันที่หมดหวัง อ่อนล้า ครอบครัวและเพื่อนคือกำลังใจ ไม่มีอะไรมาทดแทนได้อีกแล้ว ทุกอย่างในชีวิตนี้ ไม่สามารถทดแทนได้อีกแล้ว....
.
.
.
วันนี้เป็นวันแรกที่กลับมาทานข้าวพร้อมกันอีกครั้ง แม้ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปมากมาย หากแต่ก็ทำให้นึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่เสมอ
”คาเมะ เชื่อใจเรามั้ย?”
จู่ๆ เพื่อนรักก็ถามโผล่งอย่างไม่มีสาเหตุ มือเล็กที่ตักช้อนอย่างเงอะงะ หยุดชะงักลงเล็กน้อย เอียงคอถามอย่างน่ารัก หากแต่ร่างบางคงมิได้เห็นแววตาจริงจังของเพื่อนรัก
”เชื่อสิ เชื่อทุกอย่างเลย^^ ทำไมหรอ”
สุดท้ายร่างโปร่งก็ไม่พูดอะไร บางที...... ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปอย่างนี้คงดีที่สุดแล้ว
”ไม่มีอะไรหรอก ขอโทษ แล้วเจ้าตัวเล็กน่ะ จะให้ชื่ออะไรดี” ร่างโปร่งเปลี่ยนเรื่องทันที เค้าอยากจะทำให้คาเมะรู้ว่าเพื่อนคนนี้มีตัวตนอยู่ข้างๆคาเมะเสมอ………………เท่านั้น
”นั่นสิ จะชื่ออะไรดีล่ะ คุณพ่อยามาชิตะ”
เสียงหัวเราะคิกคิกดังขึ้น ในเมื่อมีกันแค่นี้ ก็จะได้ทำให้ครอบครัวสมบูรณ์ คาเมะรู้ดีว่า เพื่อนรักจะไม่มีทางเอ่ยปากขัดใจคาเมะเด็ดขาด นั่นมันเป็นเรื่องแต่ไหนมาแล้ว
ห้องครัวของบ้านเล็ก เสียงคิกคักยามค่ำคืน สามารถทำให้ลืมความเจ็บปวดของกันและกันได้ชั่วคราว...................
.
.
.
2 b con
แล้วก็ตอนหน้า พี่ยูจาบอกอารายกับภรรยาในสมรสตัวเอง
555 5 มาดูกันเน้อ
^^ สั้นก่าพาร์ทที่แล้วอีก
แต่ก้ขอบคุนนะคะ ที่มาต่อ รอมานานนน
อิอิ ..
ออกมาจนได้สิน๊า แต่ใครจะไปทนอ่ะ
(-__-") แม่ยูชั่วร้ายค่ะ ชอบดูถูกเค้าจิง
นิสัยไม่ดี เหอะๆๆ
แล้วพี่ยูจะบอกอะไรกะเอริล่ะเนี่ยยย
สงสัยจังวุ๊ยยย !!
พาร์ทหน้าต้องมาต่อเร็วๆด้วยนะ
ชอบพูดให้อยากอ่านอ่านเนี่ยยย
>w< ((ขอยาวกว่าพาร์ทนี้นิดนึงนะคะ))
--อีนี่เรื่องมาก ~(^^~)--